Acıtan bir deneyim yaşarız
Canımız bir yanar, yürek bir acır
Kafamız ise iyice bir karışır
Hop oturup hop kalkar içimiz,
garip kıpırtılar döner durur göğüs kafesimizde
Gözlerimiz belki yaşlarla şişer
Sonra zaman içinde acı azalır gider
bir sakinleÅŸiriz
TIR geçmiş gibi olsa da üstümüzden
garip bir boÅŸluk hissederiz
Olayın içinden çıkabildiğimiz
kendimize dışarıdan bakabilmeyi başardığımız andır o an yine
hiçlik ani
hiç bir şey olmamış gibi
hiç bir ÅŸey hissetmeme anı…
İşte o zaman, o acının bize kattıklarına ve bizden götürdüklerine söyle bir uzaktan bakar
kattıklarını yüreğimizdeki heybeye atar
götürdüklerine eyvallah der
dersimizi alır yolumuza devam ederiz.
Yola devam ederken
açılan yaraların hala izi kalmışsa
yolculuk bir zorlaşır yine
sırtımızda taşıdığımız yük olur her bir yara
Genellemelerimiz ve inançlarımiz oluşur kendimizi koruma adına
Kabuk kabuk olur sertleÅŸiriz
o kabuklardan kurtulamadığımız da
yük heybemizi ağırlaştırdıgımız kadar yoruluruz yaşamdan ve yaşamaktan
Tek çözüm yine kendimizdir işte o an
kendi yarattığımız gerçekliği
kaderimizi ellerimize aldığımız an
bir kabuk daha söküp atmak gerektiğini anladığımız an
Ve tekrar değişime, dönüşüme açarız kendimizi
yeni beni yaratır
hayatı yeniden keyifle yaşamaya yelken açarız
belki de yeni doğan güneşe bakar, tekrar tekrar çiçek açarız yaşam denen döngüde
- Kadın nedir, kimdir… - 29 Mayıs 2019
- Çırılçıplak adamları seviyorum - 26 Mayıs 2019
- YaÅŸam döngüsü… - 23 Mayıs 2019