Katlanmak sözcüğünü sabra tercih etmemin bir nedeni var. Bir kâğıdı katladığında yüzeyi küçülür ama dayanıklılığı artar. Her kıvrım, ona yeni bir form, yeni bir güç kazandırır. İnsan da böyledir. Sabır bazen beklemek, bazen direnmek, bazen içten içe güç toplamaktır; ama katlanmak, bükülüp kırılmadan yeniden şekillenmektir.
Bu yüzden katlanmak benim için bir yük değil; tam tersine, içimdeki gücü yeniden düzenleyen bir dönüşüm hâlidir.
Ben olduğum gibiyim. Hiçbir şeye katlanamam diyorsan, dünyanın yükünü kaldıramazsın. Bunu kendime çok söyledim. Sonra fark ettim. Katlanmak, boyun eğmek değilmiş. Katlanmak, kendini yeniden şekillendirmekmiş. Bükülmek ama kırılmamakmış. Sessizce güçlenmekmiş.
Bazen çok düşündüğümde, düşünmekten yorulduğumda… Sesler uzaklaşıyor, yollar bulanıklaşıyor, içimdeki ışıklar bir anda sönmüş gibi oluyor. O karanlık anlarda Mevlânâ’nın sözü düşüyor içime, sanki biri omzuma dokunup hatırlatıyormuş gibi: “Işıklar sönmüşse eğer, ay ışığını seyret.” Belki de karanlık, kaybolduğum yer değil; başka bir ışığın kendini göstermek için seçtiği zaman.
Ben de böyle zamanlarda içime bakıyorum. Dibi yosun tutmuş denizler gibi bulanık hissettiğim oluyor. Ama yine Mevlânâ fısıldıyor: “Dibi yosun tutan denizlerle ilgilenme, sen dağları seyret.” Dağların o sessiz duruşunu düşünüyorum. Eğilmeyen, acele etmeyen, kendi ağırlığını taşıyabilen bir duruş. Belki de katlanmak tam olarak bu. Kendi ağırlığımı sessizce taşımayı öğrenmek.
Bazen özlemlerim ağır basıyor. İçimde bir boşluk açılıyor, sanki hiçbir şey yerine oturmuyor. Ama o söz yine dönüyor: “Yenik düşüyorsan özlemlerine aldırma sakın…” Özlemin beni yenmesine izin vermemeyi öğreniyorum. Çünkü özlem bazen bir eksiklik değil; bir hatırlayış. Bir bağ. Bir derinlik.
Ve en çok da şu cümle dokunuyor bana: “Sen kalbindeki o uçsuz bucaksız sevgiyi hisset.” Bazen gerçekten tek yapabildiğim bu oluyor. Kalbimdeki o genişliği, o sessiz ama güçlü sevgiyi hissetmek. Dışarıdaki karmaşanın içinde kaybolduğumu sandığım anlarda bile içimde bir yer hâlâ ışıyor.
Katlanmak artık benim için bir yük değil. Bir dönüşüm. Bir kıvrım. Bir iç yolculuk.
Bazen eğiliyorum ama kırılmıyorum. Bazen bekliyorum ama tükenmiyorum. Bazen susuyorum ama içimdeki ses daha da güçleniyor.
Ve fark ediyorum ki, taşıdığım şey tarafından değil, onu nasıl taşıdığım tarafından şekilleniyorum.
Acıyı öfkeyle taşırsam ağırlaşıyorum. Anlamla taşırsam derinleşiyorum. Kayıpları sadece eksiklik olarak görürsem küçülüyorum. Ama bana kattığı sevgiyi, bilgeliği, sessizliği fark edersem. Genişliyorum.
Belki de hayatın sırrı, her şeyin gönlümce olmasında değil. Gönlümü her şeyin içinde bulabilmekte.
Ve sonunda anlıyorum. Katlanmak, sadece dayanmak değil. Katlanmak, kendimi hayata başka bir biçimde açmak. Her kıvrım bir iz bırakıyor. Her iz bir hikâye taşıyor. Her hikâye beni kendi kalbimin derinliğine götürüyor.
Belki de gerçek yolculuk, dışarıdaki dünyayı değiştirmekten önce içimdeki ışığın kıvrımını bulmakla başlıyor.
Ve bilelim ki, ne yaşarsak yaşayalım, karanlık hiçbir zaman son değildir; yeter ki içimizdeki ışığı koruyalım. Çünkü en küçük bir ışık bile bütün bir geceyi değiştirmeye yeter. Ve yaşama nedenimizi kaybetmeyelim. Çünkü nedenimizi hatırladığımız anda, yük hafifler, yol aydınlanır, sabır güç olur.
Nietzsche’nin dediği gibi: “Yaşamak için bir nedeni olan kişi, hemen her nasıl’a katlanabilir.”
Görsel bilgisi: Yazıda kullanılan görsel, Travelwith Kannan adlı facebook hesabına ait gün batımı fotoğrafıdır.
Bölümünden mezun oldu. T. Şişe ve Cam Fabrikaları A.Ş.’ de çeşitli birim ve görevlerde
çalıştıktan (27 yıl) sonra en son Bilgi ve Belge Yönetimi Yöneticisi olarak emekli oldu. Bu
görevlerinin yanı sıra Şişecam’ın 1972 yılından beri kesintisiz yayını olan Teknik Bülten
dergisinin Yazı İşleri Müdürlüğü (1994-2017) ile Cam Sempozyumlarının Sekreterliği (1993-2019) görevini de yürüttü. Şişecam Çayırova Spor Kulübü’nde (2020 -2021) Kulüp
Yöneticiliği yaptı.
Üniversite ve Araştırma Kütüphanecileri Derneği (ÜNAK), Türk Kütüphaneciler Derneği
İstanbul Şubesi, TKD Genel Merkez Düşünce Özgürlüğü Grubu üyesi ve Türkiye Kano
Federasyonunda üye olarak halen görev yapmakta. Ayrıca hobi olarak fotoğrafla
uğraşmakta.
- Katlanmanın İnceliği ve Gücü - 14 Temmuz 2026
- Spinoza, İbnü’l-Arabî ve İnsan Olmanın Sessiz Yolculuğu - 24 Ocak 2026
- Gözünü Açtığın Anda Hayat Yeniden Başlar - 26 Kasım 2025
