BirGün Gazetesi’nin CHP’deki üye katılım törenine ilişkin özel haberi, yalnızca bir siyasi organizasyondaki usulsüzlük iddiasını değil, Türkiye’de derinleşen yoksulluğun yeni bir emek sömürüsü alanına dönüştüğünü de ortaya koyuyor. Cast ajansları aracılığıyla günlük 950 lira karşılığında siyasi etkinliklere taşınan yüzlerce kişinin hikâyesi, işsizliğin, güvencesiz çalışmanın ve ekonomik çaresizliğin nasıl ticari bir sektöre dönüştürüldüğünü gözler önüne seriyor. Haberin merkezinde yalnızca siyasal bir organizasyon değil; geçinebilmek için kimliğini, düşüncesini ve hatta görünürlüğünü kiralamak zorunda bırakılan insanların görünmeyen dramı bulunuyor.
Siyasi Organizasyonun Ardındaki Görünmeyen Gerçek
BirGün Gazetesi muhabiri Ebru Çelik’in özel haberinde, Kemal Kılıçdaroğlu’nun katıldığı İstanbul’daki üye katılım törenine üç farklı cast ajansı aracılığıyla yüzlerce kişinin günlük 950 lira karşılığında getirildiği iddia edildi. Habere göre katılımcılar servislerle etkinlik alanına taşındı, slogan provaları yaptırıldı ve konuşmalar boyunca alkış ile tezahüratların belirli bir düzen içinde sürdürülmesi istendi.
Haberde yer alan iddialar, siyasi organizasyonların kamuoyuna nasıl sunulduğuna ilişkin ciddi tartışmalar doğururken, aynı zamanda çok daha derin bir toplumsal gerçeğin üzerindeki perdeyi de aralıyor.
Asıl dikkat çeken nokta, salondaki insanların önemli bölümünün herhangi bir siyasi aidiyet nedeniyle değil, günlük gelir elde edebilmek için orada bulunmasıydı.
950 Lira İçin Kimlik Değil, Geçim Mücadelesi Satılıyor
Haberde figüran olarak organizasyona katılan kişilerin önemli bölümünü işsizler, emekliler, üniversite mezunları, ataması yapılmayan öğretmenler ve uzun süredir düzenli gelir elde edemeyen insanlar oluşturuyor.
Aralarında İran, Mısır ve Özbekistan’dan gelen göçmenlerin de bulunduğu çok sayıda kişi, cast ajanslarının çağrısıyla organizasyona katıldıklarını, bunun siyasi bir etkinlikten çok film ya da reklam çekimi benzeri bir iş olacağını düşündüklerini ifade ediyor.
Bu tablo, Türkiye’de giderek büyüyen güvencesiz emek piyasasının ulaştığı noktayı da gösteriyor.
950 lira, bugün birçok kişi için yalnızca bir günlük ücret değil; kira ödeyebilmenin, mutfağa ekmek koyabilmenin veya ertesi güne çıkabilmenin bedeli haline gelmiş durumda.
Ekonomik kriz derinleştikçe, insanların siyasal tercihlerinden bağımsız biçimde, yalnızca yaşamlarını sürdürebilmek amacıyla her türlü geçici işe yönelmek zorunda kaldıkları görülüyor.
Cast Ajansları Yeni Güvencesiz Emek Piyasasına Dönüşüyor
Son yıllarda yalnızca reklam ve televizyon sektöründe değil; fuarlar, açılışlar, şirket organizasyonları ve çeşitli tanıtım etkinliklerinde de faaliyet gösteren cast ajansları, giderek genişleyen kayıt dışı ve güvencesiz çalışma alanının önemli aktörlerinden biri haline geldi.
Çoğu zaman herhangi bir sosyal güvenceye sahip olmadan çalışan figüranlar, günlük ücret karşılığında uzun çalışma saatlerine maruz kalıyor. Çalışma koşulları, dinlenme süreleri, ulaşım, sigorta ve iş güvenliği gibi temel haklar ise büyük ölçüde belirsiz kalıyor.
BirGün’ün haberinde yer alan ifadeler, organizasyona katılan kişilerin saatler boyunca salondan çıkmalarına izin verilmediği, alkış ve sloganların cast direktörleri tarafından yönlendirildiği iddialarını da içeriyor.
Bu durum yalnızca siyasi etik açısından değil, çalışma yaşamı bakımından da tartışılması gereken yeni bir tablo ortaya çıkarıyor.
Yoksulluk, Siyasi Gösterinin Görünmeyen Dekoru
Türkiye’de son yıllarda artan enflasyon, yüksek işsizlik, reel ücretlerde yaşanan erime ve sosyal güvencesizliğin büyümesi, milyonlarca insanı günübirlik işlere bağımlı hale getirdi.
Ekonomistler, özellikle genç işsizler ile üniversite mezunlarının giderek daha fazla “gig economy” olarak tanımlanan geçici ve güvencesiz çalışma biçimlerine yöneldiğine dikkat çekiyor.
Cast ajansları üzerinden yürüyen organizasyonlar da bu yapının yeni halkalarından biri olarak öne çıkıyor.
Bu nedenle BirGün’ün haberi, yalnızca bir siyasi organizasyondaki figüran iddialarını anlatmıyor.
Haberin asıl önemi, ekonomik krizin insanları nasıl görünmez bir emek ordusuna dönüştürdüğünü göstermesinde yatıyor.
İnsanlar artık yalnızca emek güçlerini değil; alkışlarını, görüntülerini, kalabalık oluşturma kapasitelerini ve hatta siyasal aidiyet görüntülerini de günlük ücret karşılığında kiralamak zorunda kalıyor.
Bu tablo, yoksulluğun yalnızca gelir kaybı olmadığını; insan onurunu, toplumsal temsili ve demokratik yaşamı da doğrudan etkileyen yapısal bir kriz haline geldiğini gösteriyor.
Bir siyasi organizasyondan geriye kalan en çarpıcı soru ise şu oluyor:
Sorun gerçekten figüranların salonda bulunması mı, yoksa yüzbinlerce insanın 950 lira uğruna figüran olmayı kabul etmek zorunda bırakıldığı bir ekonomik düzenin kurulmuş olması mı?
TB / BirGün Gazetesi (Ebru Çelik imzalı özel haber, 25 Temmuz 2026)
- 950 Liralık Kalabalık: Yoksulluk Siyasetin Figüranı Yapılıyor - 27 Temmuz 2026
- Aziz Çelik’ten İktidara Yakın Sendika Ve Odalar İçin “Yüzde 100 Biat” Uyarısı - 24 Temmuz 2026
- Sosyal Yardım Devleti mi, Yoksulluğun Yönetimi mi? - 11 Temmuz 2026
