“Sessizlik, zulme ortak olmaktır.” – Martin Luther King Jr.
Bazı kötülükler kayda geçmez.
Çünkü sessizdirler.
Çünkü bağırmazlar.
Çünkü üzerlerinde ütülü bir nezaket vardır.
İnsan bazen kötü değildir —
sadece cesur değildir.
Sustuğu için değil…
konforunu seçtiği için.
Sevilmeye devam etmek için susar.
Yargılanmamak için susar.
İyi görünmek için susar.
Ve suskunluk…
en temiz görünen suç ortaklığıdır.
Birinin canı yanarken
bakıp da içi sızlamayan değil,
içi sızladığı hâlde yerinden kıpırdamayan
o ince, o makul, o ölçülü hâl…
İşte asıl çatlak orasıdır.
Çünkü iyilik dediğin şey
risk alır.
Konforu bozar.
Birini karşısına almayı göze alır.
Ama konfor çoğu zaman sessizlikte saklıdır.
Sessizlik güvenlidir.
Sessizlik ayıp olmasın sağlar.
Ve insan çoğu zaman bu güveni seçer.
Gülümseyip geçmek iyilik değildir.
Tarafsız kalmak masumiyet değildir.
İç ile dış birbirine değmiyorsa
orada karakter yoktur.
Sadece dekor vardır.
Nezaket bazen zarafetten çok kaçıştır.
İnce bir korku.
Süslü bir geri çekilme.
Bir cümle ile sessizlik kurulur,
bir başka cümle ile zincir örülür.
Zincir görünürde zarif,
ama içinde vicdanı köreltir.
İyilik–kötülük değil…
konfor–bedel meselesidir.
İnsan çoğu zaman kötü değildir.
Sadece konforunu seçer.
Sessizlik güvenlidir.
Risk rahatsız edicidir.
Ama zinciri kıran, rahatsızlığı göze alan,
içinde sızlayan ve hareket eden,
o başkadır.
O, gürültüsüz dünyayı sarsandır.
En ağır zincir demirden değil.
Ayıp olmasın diye kurulan cümlelerden yapılır.
Ve insan en çok kendini temize çıkarırken kirlenir.
- Ütülü Nezaket - 3 Mart 2026
- Belki de Zamanın Freni Sıkılmaktı - 22 Şubat 2026
- Zaman Vitrine Konduğu Anda - 18 Şubat 2026
