Muzaffer YEGÜL

Çılgın rüzgârın deminde unuttu öpüşmeyi kadehlerimiz. Yakıcı soluğunu arıyorum saklı dudaklarımda. Kir ve dumanıyla vuruyor salgın kötülük. Acının dilsiz utancında, çıplak ve siyah gölgeler,...

Kendimi alkole vermeyeceğim. Her gün üzülüp ağlamayacağım. Tüketmeyeceğim oksijenimi. Gerçeklik duygumu yitirmeyeceğim. Alıştığımız gibi düşünmekten vazgeçeceğim. Yakıcı nefesi ensemizde olan faşizmden korkmuyorum, hastalıklardan da....

Kuru ekmek, domates, zeytin kurşunlanıyor. Yaşam yolunda kendi olmaya çalışan bir insanın sofrası. Masumiyetin özgürlük isteyen kardeşi, şekil değiştiren kirli bir ruhun kurbanı oluyor....

Adım Ayşe'ydi, Zeynep'ti, Demet'ti. Fatma'ydı. Komşuydum, arkadaştım, dosttum. Değildim. Beynimi her gün yıkayan toplum baskısıyla kendini durdurmak istemiyordum. Ne istiyorsam onu yaşamaktı amacım. Kendimi...

 Cennet Bilek vicdanı ve sevgisiyle… Gece kilitlemişti kendini sıkılı bir yumrukta. Toz duman sokaklarda hırçın bir rüzgâr. Sallanan ağaçlarda ay ışığının birbirine karışan renkleri. Yaşamaktan...

1 Yalınayak çilede yürekte bilenen bıçak köreldi. Kapandı gözleri ayazda üşüyen sözlerin. Yorulan ömürde utandı acı kendisinden. Yer kalmadı yeni acılara, eskiyen dünyada. Neşeden çok...