Yüreğim yangın yeri

Sözcüklerin anlamını yitirdiği zamanlara denk geldik, başkasının acısından mutlu olan insanlara, hırsını yalnız insandan değil, doğadan, hayvan dostlarımız dan alan yüreği buz tutmuş zalim insanlara. Doğu Batı diye ayrıştıran,…

Sevgisiz, gösterişli yalnızlık…

Kendi kendime konuşuyorum, kimi zaman cevap verdiğim de oluyor.   Verdiğim cevaplara kızdığım da… Deliyim, belki de şizofren… İnsan kendi kendine niye konuşur ki? Belki de anlayanım yoktur. O yüzden, hem anlatsam nerden başlayacağım onu…

Benim adım DOĞU

Benim adım Doğu. Ne karım eksik olur ne de ayazım. Ne ağlayan analarım eksik olur ne de üşüyen çocuklarım. Okullarım ücra yerlerdedir. Sevinçlerim halaylarda, düğünlerde. Yokluktur diğer adım sonra acıdır, özlemdir. Cocuk yaşta…

Kayıp kentin çocukları

Hergün geçtiğimiz sokaklarda görmeye alışık olduğumuz çocukların hikayesi bu yazdığım. Hani şu yoldan geçerken, "abi bir sigara var mı” diyen çocukların hikayesi. Ellerinde umutları alınmış, yerine kara leke gibi sokak çocukları diye…

Sürgün…

Kadın dağınık tıpkı odalar gibi, tıpkı pazar tezgâhları gibi. Erkek karışık. Tıpkı masada duran faturalar gibi, derste aklı oyunda kalan çocuklar gibi. Mutluluk; neydi? Bilinmezliklere yelken açıp kendini keşfetmek mi? Yoksa sıradan…

Kendine yetiş…

En son ne zaman uğurladın kendini? Ne zaman kalabalıklalar arasında kayboldun? Duyulmayan çığlıklarını ne zaman sessiz harflere dönüştürdün? Ne zaman kilitledin  hayallerini  bir sandığa? Herkese yetişmeye çalışırken kendine geç kaldığını…

Yarası saklımdı…

Bir seni sevdim, sende yandım. Sen gidince bütün dönüş biletlerimi zulamda sakladım . Sana gecikince hiçbirseye acele etmedim. Sende güzel yandım, kullerimden doğup, yeniden yeniden yeniden yandım . İnsan yanmayı sever mi?ben sende…

Ben ve içimdeki boşluk…

Gözlerini tavana dikmiş, boş boş bakıyordu. Bedeni uyuyor, düşünceleri uzay boşluğundaymış gibi havada uçuşuyordu. Bir yanı güne başla diyor, diğer yanı ‘her şeyin canı cehenneme’ der gibi yastığı sarıyordu. Oysa kendini mutlu hissetmesi…

Beni Bul Anne

Herkesin bir keşkesi vardır hayatta, düşündükçe onu yaralayan, kanatan, gece olur olmaz kan ter içinde uyandıran. Benim en büyük keşkem, en büyük yaram sendin Annem. Ben yaramı çok sevdin anne. İyileşmesi için hiç uğraşmadım. Seni…

Aynayı kırdım hadi gel…

Ezberlediğim acılarım var benim. Kanayan dizlerim kabuk bağlamamış yaralarım. O yüzden bu kadar yenik, bu kadar güvensiz bir kadınım. Beni sevmeye başlayacaksan önce yaralarımı öpmekten başla, sonra ruhumu okşa. Bana gelmek için önce…

Gidin kendinizden uzaklara…

Kendinizden gittiğinizde göreceksiniz ki sizi üzen yaralayan kanatan ne varsa onlarda gitmiş. Varlığınızın yegâne sebebi sizsiniz. Siz var oldukça dertler, mutluluklar, hayaller, acılar var olacak. Siz var oldukça, sizsizin verdikçe sizi…