Yarası saklımdı…

Bir seni sevdim, sende yandım.
Sen gidince bütün dönüş biletlerimi zulamda sakladım .
Sana gecikince hiçbirseye acele etmedim.
Sende güzel yandım, kullerimden doğup, yeniden yeniden yeniden yandım .
İnsan yanmayı sever mi?ben sende sevdim.
Rüzgarla gelişini ,yok olup gidişini, derin bakan gözlerini sevdim.Gülümseyen yüzünü tekrar görebilmek için hep kendimden gidecegimi bile bile geldim.

Pismanmısın deseler şu yasanmışlıklara, şu acılara, şu yara bere yüreğime rağmen değilim derim.
Ben seni severken kendimi sevmeyi öğrendim.
Aynada kendime gülümsemeyi, saçlarıma daha çok özen göstermeyi, geleceğin zamanlar aynanın karşısında potyumdaymıs gibi kıyafet değiştirmeyi…

Seni sevdim oğlum ben ,ama öyle böyle değil. Ağlarken sesimi duymasınlar diye ellerimi ısıra ısıra sevdim, her benden gittiğinde köşe başlarında insanlardan saklana saklana sevdim. Sana benzeyen birini gördüğümde uzaklara dala dala sevdim. Caddelerde yürürken adımları hep sana doğru ata ata sevdim.
Seni çok sevdim, kendimden bile kıskana kıskana sevdim.
Sen gidince sevdiğim şeyler canımı çok acıtsa da senden kalan yaramı sevdim.
Dağılmayı, yolculukları, yersiz yurtsuz terkedilmiş çocukları, hüzünlü şarkıları, sevdim.
Ben sende imkansızlığı sevdim.

Senin sayende içimde var ettiğim o şizofren kadını sevdim .
Sıradan hayatlarını çok güzelmiş gibi gösteren insanların o görünmeyen caresizligini sevdim.
Seni sevdim be çocuk, herseye rağmen ben buyum diyebilmeni sevdim.
Seni yaşıyor olmak beni mutlu ediyor demeni sevdim.
Yanımdayken çok bende olup, gittiğinde herkesten fazla yabancı oluşunu sevdim.
Seni özledim derken gerçekten özlemiş olmanı sevdim.

İmkansızlığı bilmene rağmen her zaman bu gerçeği yüzüme bir tokat gibi vurmanı sevdim.
Aylar geçse hiç görüşmesek de çok özlediğim zamanlar sanki içine doğmuş gibi “Nasılsın?” demeni sevdim.
Bir umutla kaldırıp ,bir hayal kırıklığıyla yerle bir etmeni sevdim.
Şarabı sevdim sayende, yokluğunda “Şerefe” demeyi, en hüzünlü müziği açıp, hıçkıra hıçkır ağlamayı sevdim.
Her halini sevdim.

Yokluğunda varlığını, varlığında yokluğunu, gözlerimi kapatıp hayaline sarılmayı sevdim.
Senden sonra acıya eyvallah demeyi sevdim.
Bir insan kaç kere yanar ki? Ateşi sevdim.
Yarası saklım, canım, yarım kalan hikayem ben sende okunmamış sayfaları sevdim.
Ne olursan ol, ister serseri, ister adam gibi adam, ben sende gördüğüm kadını sevdim.
Ben sende aradığım ruhumu sevdim.

Bunları da beğenebilirsin Yazarın diğer kitapları