Benim adım DOĞU

Benim adım Doğu. Ne karım eksik olur ne de ayazım.

Ne ağlayan analarım eksik olur ne de üşüyen çocuklarım.

Okullarım ücra yerlerdedir. Sevinçlerim halaylarda, düğünlerde.

Yokluktur diğer adım sonra acıdır, özlemdir.

Cocuk yaşta gelinlerim vardır benim, töreye kurban gitmiş hayallerim, kerpiç evlerden çıkan, vurulmuş uçan kuşlarım var benim…

Benim adım Doğu

Kürtçe ağıt yakan analarım, Türkçesi yarım çocuklarım, ırgatlıktan yorgun babalarım var.

Kaçak tütüne sarılmış umutlarım, çamurlu yollarım, lastik ayakkabılarım.

İsyanım eksik olmaz benim, umuda olan inancım.

Türkülerim var dilimde, dağlarımda çiçeklerim.

Benim adım Doğu

Herkesten saklanan çocuğun yurduyum ben, umudu.

Bir çobanın türküsündeki yarayım ben.

Umudu umutsuzluğu kadere isyanıyım.

Benim adım Doğu

Güzel manzaraların, uçurumların, yolların, yolculukların, hasretlerin yasakların adıyım ben.

Üvey kardeşiyim ben. Batının, kuzeyin, güneyin.

Sevilmeyeni, istenmeyeni, hor görüleni.

Bütün günahların tek sorumlusu benimmiş gibi günah tohumuyum ben.

Kimsenin görmediği, anlamadığı, bakmadığı öksüz bir çocuğun kaybolmuş oynamaya hasret kaldığı oyuncağıyım ben.

Benim adım Doğu.

Sürekli ağlayan bebeklerin, susturulmaya çalışılan türkülerin, adına ağıt yakılmış kimsesizlerin, ocağı sönmüş evlerin, yarım kalmış hayallerin, sürgünlerin tek adıyım ben.

Bunları da beğenebilirsin